Krijg ik opeens woorden aangereikt!

Al lang is het voor mij een vraag, wat bidden nu eigenlijk is.

Bidden voor de maaltijd heb ik inmiddels geleerd uit de Joodse traditie: niet bidden om een zegen over het eten, maar God loven, danken, voor de zegen die Hij ons al tastbaar aanreikt. “Gezegend bent U, Heer onze God, Koning van hemel en aarde, die het brood uit de aarde laat groeien.”

Gebed met en voor anderen, daarvoor kan ik ook de woorden wel vinden, mede door jarenlange ervaring. Maar zelf bidden, in de morgen of in de avond, dat is moeilijker in te vullen.

Het trof mij in het boek van Tish Warren, Bidden in de nacht. Voor wie werken, waken en wenen, dat zij schrijft dat bidden voor de monniken uit de vierde eeuw zo ongeveer samenviel met het reciteren van de Psalmen. Dat was niet echt nieuwe informatie, maar het raakte me nu. Dat verandert voor mij het beeld. Niet zelf proberen om creatief te verwoorden van ik geloof, waarvoor ik dank en vooral wat ik aan voorbeden heb, maar me door de woorden van de Psalmen laten meenemen. Om door die woorden bij de hand genomen te worden om vreugde en dankbaarheid, hoop en verlangen, angst en boosheid, klacht en verdriet, aanklacht en teleurstelling met God te delen.

Soms wordt daardoor wat bij mij geopend, zodat ik dat leer met God te delen. Soms word ik meegenomen om me af te vragen voor wie ik aan de hand van deze woorden kan bidden. De Psalmen nemen me dan mee om mij te kneden: om voor God neer te leggen wat er in mijn ziel huist of om mij te leren wat ik mag verlangen en vragen.

Dat verandert mijn bidden. Het is niet mijn poging om naar God te reiken, maar het is Hem ontmoeten en horen welke woorden Hij mij aanreikt. Dan wordt het meer een ontmoeting, waarin ik ook zelf gaandeweg gevormd word. Ik ben blij dat ik de vraag niet heb losgelaten, wat bidden nu eigenlijk is. Zomaar ineens worden mij woorden aangereikt die een weg openen.

Reinhard van Elderen